که ز آب سیل گزک دود به سر جراحت پر وسخ

شده خلقی آینه دار دین به غرور فطرت عیب بین

سر و برگ دیده وری ست این که ز خال می شمرند رخ

به تسلی دل بی صفا نبری زموعظه ماجرا

چه سبب شد آینه طلب که دمید این همه تاب و تب

که پر است از طرب و تعب سر مور تا به پر ملخ

ز فسون عالم عنکبوت املت کشیده به دام و بس