قناعت ساحل امن است ، افسون طمع مشنو

نیاز خضر کن راهی که در صحرای بنگ افتد

ز خارا قیر می جوشاند اندوه گرانجانی

عرق می آرد آن باری که بر دوش درنگ افتد

مبادا کشی درویش در کام نهنگ افتد

نفس پر می زند، چون صبح ، دستی در گریبان زن

که فرصت دامن دیگر ندارد تا به چنگ افتد