موی آتش زده بر خویش چها می پیچد

حسرتی در دل از آن لاله قبا می پیچد

که چودستار چمن بر سر ما می پیچد

نبض هستی چقدرگرم تپش پیمایی ست

تا نفس هست حباب من و جولان هوس

نیست آرام سری را که هوا می پیچد

چه زمین و چه فلک گوشه زندان دل است