نیست آرام سری را که هوا می پیچد

نبض هستی چقدرگرم تپش پیمایی ست

موی آتش زده بر خویش چها می پیچد

تا نفس هست حباب من و جولان هوس

چه زمین و چه فلک گوشه زندان دل است

ششجهت کلفت این تنگ فضا می پیچد

ناله ما به چه تدبیر تواند برخاست