تا نفس هست حباب من و جولان هوس

که چودستار چمن بر سر ما می پیچد

نبض هستی چقدرگرم تپش پیمایی ست

موی آتش زده بر خویش چها می پیچد

نیست آرام سری را که هوا می پیچد

چه زمین و چه فلک گوشه زندان دل است

ششجهت کلفت این تنگ فضا می پیچد