چه زمین و چه فلک گوشه زندان دل است

موی آتش زده بر خویش چها می پیچد

تا نفس هست حباب من و جولان هوس

نیست آرام سری را که هوا می پیچد

ششجهت کلفت این تنگ فضا می پیچد

ناله ما به چه تدبیر تواند برخاست

همچو نی صد گره اینجا به عصا می پیچد