خیال گردن آزادگان ، مصور فطرت

چو تخم اشک از آن خوشه کن گمان که نبندد

دوباره سلسله اتفاق حسن و جوانی

هزار بار نمودند امتحان که نبندد

اگر به خامه دهد تاب ریسمان که نبندد

به ذوق مطلب نایاب زنده است دو عالم

تو غافل از عدمی دل بر آن میان که نبندد