زند آتش به خویش و صیقل آیینه پندارد

به این ذوق طرب کز حسرت دیدار لبریزیم

نگه خواهد چکیدن گر تری دامانم افشارد

جنون مشرب پروانه ای دارم که از مستی

مژه هرجاگشودم سیر نیرنگ دویی کردم

ببندم چشم تا از راه نم آیینه بردارد

نمو از ریشه بی عشرت ما می کشد گردن