که دماغ این نواها نی بوریا ندارد

ز ترانه های ابرام خجل است فطرت ، اما

چه کند زبان سایل که غرض حیا ندارد

بم و زپر ساز هذیان تو به خواب مخمل افکن

ره غیرت محبت نکشد حمار طاقت

که چو شمع سربسرپاست طلبی که پا ندارد

به بهانه من و ما ز ره خیال برخیز