به خواب غفلت ما یک مژه خندیدنی دارد

سر و برگ املها می کشد آخر به نومیدی

تو طوماری که انشا کرده ای پیچیدنی دارد

ز هر مو صبح گل کرده ست و دل افسانه می خواند

بساط استقامت از تکلف چیده ایم اما

به رنگ شمع سرتا پای ما لغزیدنی دارد

پیام کبریایی در برت واکرده مکتوبی