شوق از خودم به سایه شمشاد می برد

این پیکری که تیشه تدبیر جانکنی است

ما را همان به تربت فرهاد می برد

تا گردی از خرام تو باغ تصورست

یک موج اگر عنان گسلد سیل گریه ام

از خاک هند دجله به بغداد می برد

هرچند دل ز شرم خیال ات عرق کند