عمر آسودگی ما به سفر می گذرد

شوخی رشته نومیدی ما بس که رساست

ناله تا بال گشاید ز اثر می گذرد

چون نفس خانه پرستیم و نداریم آرام

در مقامی که قناعت بلد استغناست

کاروان چون تپش از موج گهر می گذرد

به هوس ترک حلاوت ننمایی بیدل