ز خویش می گذرد گر ز زنگ می گذرد

کجاست امن که در مرغزار لیل و نهار

به هر طرف نگری یک پلنگ می گذرد

غبار دهر غنیمت شمر که آینه هم

ستم به خوبش مکن رنگ عاجزان مشکن

پر شکسته ز چندین خدنگ می گذرد

تامل تو، پل کاروان عشرت توست