تامل تو، پل کاروان عشرت توست

ز خویش می گذرد گر ز زنگ می گذرد

ستم به خوبش مکن رنگ عاجزان مشکن

پر شکسته ز چندین خدنگ می گذرد

مژه به خم ندهی سیل رنگ می گذرد

دماغ فقر سزاور لاف حوصله نیست

چون بحر شد تنک آب از نهنگ می گذرد