پر شکسته ز چندین خدنگ می گذرد

غبار دهر غنیمت شمر که آینه هم

ز خویش می گذرد گر ز زنگ می گذرد

ستم به خوبش مکن رنگ عاجزان مشکن

تامل تو، پل کاروان عشرت توست

مژه به خم ندهی سیل رنگ می گذرد

دماغ فقر سزاور لاف حوصله نیست