خواب ما را سایه مژگان او بیدار کرد

دل سحرگاهی به گلشن یاد آن رخسار کرد

اشک آن شبنم برگ گل را رخت آتشکار کرد

ناز غفلت می کشیم از التفات آن نگاه

قید آگاهی چه مقدار از حقیقت غافلست

گرد خود گردیدنم خجلت کش زنار کرد

آه ز آن بی پرد رخساری که شرم جلوه ان