گریه ما نیز با ما این ادا بسیار کرد

رنج دنیا،فکر عقبا، داغ حرمان ، درد دل

یک نفس هستی به دوشم عالمی را بار کرد

نیست غم بر شمع ما گر یک دو لب خندید صبح

از سر ما بینوایان سایه تا دارد دپغ

خانه خورشید را هم چرخ بی دیوار کرد

بی تکلف بود هستی لیک فکر بد معاش