تپد به خون خفته خوابناکی که سایه اش زیر پر نگیرد

دل از فسون امل طرازی به جد گرفته ست هرزه تازی

مباد شرم نفس گدازی عنان این بیخبر نگیرد

نگاه غفلت کمین ما را کنار مژگان نشد میسر

چو موج عمریست بی سر و پا تلاش شوقم ادب تقاضا

چه ممکن است این که رشته ما چو عقده گیرد گهر نگیرد

خوشا غنامشربی که طبعش به حکم اقبال بی نیازی