درآتش عشق تا نسوزی نظر به داغ وفا ندوزی

که تیر پرواز را نشاید دمی که بال از کمان نگیرد

کج است طور بنای عالم تو نیز سرکن به کج ادایی

که شهرت وضع راستی ها چو حلقه ات بر سنان نگیرد

که از چراغ هوس فروزی تنور افسرده نان نگیرد

فتاده ای را ز خاک بردار و یا مبر نام استطاعت

کسی چه گیرد ز ساز قدرت که دست واماندگان نگیرد