به نشئه ای که ز مینا شراب می ریزد

به هرچه دیده گشودیم گرد وبرانی ست

دل که رنگ جهان خراب می ریزد

خیال تیغ نگاه تو خون دلها ر بخت

بیا که بی توام امشب به جنبش مژه ها

نگه ز دیده چوگرد ازکتاب می ریزد

دمی که از دم تیغت سخن رود به زبان