خلقی به گرد قافله فرصتی که نیست

رخت صفای آینه بر زنگ می کشد

ای خواجه یک دو گام دگر مفت جهد گیر

باریست زندگی که خر لنگ می کشد

چون صبح تلخی شکری رنگ می کشد

خون شد دل از عمارت حرصی که عمرهاست

زین کوهسار دوش نگین سنگ می کشد