اشک هم در پای من افتاد و عذر لنگ شد

در شکنج پیری ام هر مو زبان ناله ای است

از خمیدنها سراپایم طرف با چنگ شد

آن قدر وامانده ام کز الفتم نتوان گذشت

جوهر خط آخر از آیینه ات میگون دمید

دود هم از شعله حسن تو آتش رنگ شد

کسب آگاهی کدورت خانه تعمیر است و بس