بی پر و بالان همین چاک قفس پیموده اند

هیچکس از نور عالمتاب دل آگاه نیست

خانه خورشید ما را پر به گل اندوده اند

راه دیگر وانشد برکوشش پرواز ما

مشت خاکیم از فضولی شرم باید داشتن

جز ادب کاری که باب ماست کم فرموده اند

زیر سنگ است از من و ما دامن آزادی ام