چون بید اگر بهم ز تواضع خمیده اند

از حرفشان تری نتراود چه ممکن است

دون فطرتان سفال نو آب دیده اند

بیحاصلی ز صحبتشان خاک می خورد

هرجا رسیده اند به ترکیب اتفاق

چون زخم های کهنه نداوت چکیده اند

هرگاه وارسی به عروج دماغشان