گرنه روحی تو خود این عقده گشا از دل خلق

روزگار از شرر خنجر او مرزغن است

مهر او ماهی کش جان موالی فلک است

رمح او شمعی کش قلب اعادی لگن است

که دل خلق به مهر تو چرا مرتهن است

بخرد ماند شخص تو ازیراک همی

فخر عالم به وی و فخر وی از خو یشتن است