بس که درو جای صدهزار جبین است

تیغ تو پهلو زند به آتش سوزان

گرچه ز جوهر قرین ماء معین است

خاک حریمت نشان آبله دارد

خصم توگر پی بردبه چشمه حیوان

زلال خضر بهر زوالش معین است

تیغ به سر پنجه تو طرفه هلالی