ثنای ناقبول من به تو حالی بدان ماند

که هجران توام با رنج و انده مقترن دارد

تو تا عزم سفر کردی روانم چون سقر داری

کرا دوزخ بود در جان نه دانش نه فطن دارد

که زالی بیع یوسف را به کف مشتی رسن دارد

مرا بیت الشرف بد خطه شیراز و حرمانت

به جان بیت الشرف را بدتر از بیت الحزن دارد