دل به خط و لب و دندانش به خضری ماند

جان به لعلش همه بر کان بدخشان گذرد

خال بر گنج لب از فیض لبش محرومست

چون سکندر که به سرچشمه حیوان گذرد

که به ظلمات همی بر در و مرجان گذرد

من چو با دیده زار از بر رویش گذرم

ابر آزار تو گویی به گلستان گذرد