که به ظلمات همی بر در و مرجان گذرد

خال بر گنج لب از فیض لبش محرومست

چون سکندر که به سرچشمه حیوان گذرد

دل به خط و لب و دندانش به خضری ماند

من چو با دیده زار از بر رویش گذرم

ابر آزار تو گویی به گلستان گذرد

جان ز زلفش شودآشفته ولی نیست عجب