گدای راه نشینم ولی به همت تو

چنان غریب که گوهر ز پارگین خیزد

تو آن شهی که گدایان آستان ترا

هزار دامن گوهر ز آستین خیزد

یسار گنج گهربارم از یمین خیزد

شها ثناگر خود را ممان به درگه خلق

که شرمسار کند جان و شرمگین خیزد