شها ثناگر خود را ممان به درگه خلق

هزار دامن گوهر ز آستین خیزد

گدای راه نشینم ولی به همت تو

یسار گنج گهربارم از یمین خیزد

که شرمسار کند جان و شرمگین خیزد

چنان به یک نظر لطف بی نیازش کن

که از سر دو جهان از سر یقین خیزد