که شرمسار کند جان و شرمگین خیزد

گدای راه نشینم ولی به همت تو

یسار گنج گهربارم از یمین خیزد

شها ثناگر خود را ممان به درگه خلق

چنان به یک نظر لطف بی نیازش کن

که از سر دو جهان از سر یقین خیزد

هزار سال بقا باد دوستان ترا