یسار گنج گهربارم از یمین خیزد

تو آن شهی که گدایان آستان ترا

هزار دامن گوهر ز آستین خیزد

گدای راه نشینم ولی به همت تو

شها ثناگر خود را ممان به درگه خلق

که شرمسار کند جان و شرمگین خیزد

چنان به یک نظر لطف بی نیازش کن