د ر زیر دام زلف تو از خال دانه ایست

با اینهمه که در لب تو نیشکر بود

داند دل جریح که گاه نگه ترا

درنوک مژه تعبیه صد نیشتر بود

کاین دانه دام مردم صاحبنظر بود

قدت صنوبرست و ندیدم صنوبری

کوهیش بر به زیر و مهی بر زبر بود