چشمم چو زره پر شود از حلقه و چنبر

بر چهره تو طره مشکین تو گویی

استاده بلال حبشی پیش پیمبر

من چشم به زلفت نکنم باز که ترسم

گیسوی تو بر قامت رعنای تو گویی

ماری سیه آویخته از شاخ صنوبر

زنهار که گوید که پری بال ندارد