رسول گفت گرش سوی من فراز آرید

به چشم سرمه مکی کشد ز بیم حسر

کس که چشمه آتش فشان به چشمش تار

ز چشم چشمه آبش روان ز آفت حر

منش ز چشمه حیوان کنم بصیر بصر

یکی روان شد و دست علی گرفت به دست

ز دستگیری او دست یافت بر اختر