تویی گر مکرمت گردد مجسم

توانگر می نگردد تا به محشر

صبا در پویه رخش تو مدغم

فنا در قبضه تیغ تو مضمر

تویی گر معدلت آید مصور

شهنشاها دو چشم خون فشانم

که پر خونند چون از می دو ساغر