ار جو که مرا بار دهد میر دلاور

شد پنج مه ایدون که به شیراز بماندم

با خاطر آشفته و با عیش محقر

اکنون که سپه راند شه از ری به سپاهان

تا بو که ز خاک قدم شاه جهاندار

در چشم کشم سرمه و بر سر نهم افسر

تا پیک مه و مهر بگردند شب و روز