بسا تحمل بیجا که خواری آرد بار

که ای خزان به تو اتر خبر دهند که تو

به ملک مادر طغیان زدی به سنت پار

شدم حمول و گزیدم خمول بو که ز شرم

به گوشمال تو اینک دو اسبه آمده ام

یکی بمان که برآرم ز لشکر تو دمار

خزان چو نامه فرو خواند با حواشی خویش