وگر دو مور در او از دو سوکنغد عبور

ز هم گذشت نیارند از یمین و یسار

به جایگاه ملاقات جان دهند آخر

کشان نه راه گریزست و نه مجال گذار

زنند قرعه و بر یکدگر شوند سوار

از آن سبب که در آن تنگنایشان نبود

نه رهگذار فرار و نه جایگاه قرار