یکی بگو ی که این خود چه ساحریست که تو

ز مشک سوده به کافور گوهر شهوار

به خنده گفت که مستی شعور را ببرد

تو پس چگونه شوی بی شعور و شعرنگار

همیشه هستی و هشیارتر ز هر هشیار

جواب دادم کای ترک نکته یی بشنو

که تاب شبهه ز دل خیزد از زبان انکار