به خنده گفت که مستی شعور را ببرد

پیاله بر لب و مل در میان وگل به کنار

به مشک شسته سر خامه را و پاشیده

ز مشک سوده به کافور گوهر شهوار

تو پس چگونه شوی بی شعور و شعرنگار

یکی بگو ی که این خود چه ساحریست که تو

همیشه هستی و هشیارتر ز هر هشیار