به مشک شسته سر خامه را و پاشیده

به مدح شاه جهان گرم گفتن اشعار

دوات در برو کاغذ به دست و خامه به چنگ

پیاله بر لب و مل در میان وگل به کنار

ز مشک سوده به کافور گوهر شهوار

به خنده گفت که مستی شعور را ببرد

تو پس چگونه شوی بی شعور و شعرنگار