ز مشک سوده به کافور گوهر شهوار

دوات در برو کاغذ به دست و خامه به چنگ

پیاله بر لب و مل در میان وگل به کنار

به مشک شسته سر خامه را و پاشیده

به خنده گفت که مستی شعور را ببرد

تو پس چگونه شوی بی شعور و شعرنگار

یکی بگو ی که این خود چه ساحریست که تو