چون عروسان گلبن از بهر که بندد گوشوار

برق ازشوق که می خندد بدین سان قاه قاه

ابر از هجر که می گرید بدین سان زار زار

چون مجوسان بلبل از ذوق که دارد زمزمه

ابر غواصی نداند از کجا آردگهر

باد رقاصی نداند از چه رقصد در بهار

تاکه گوید باد را بی مقصدی چندی بپوی