باد رقاصی نداند از چه رقصد در بهار

چون مجوسان بلبل از ذوق که دارد زمزمه

چون عروسان گلبن از بهر که بندد گوشوار

ابر غواصی نداند از کجا آردگهر

تاکه گوید باد را بی مقصدی چندی بپوی

تا که گوید ابر را بی موجبی چندین ببار

چهرسوری از چه شد بی غازه زینسان سرخ رنگ