ترسم که گسسته شود آن موی به یکبار

چونست که آویخته داریش به مویی

این جر ثقیل از که بیاموختی ای یار

موییست میان تو میاویز بدین کوه

یارب چه بخیلی توکه اندر قصب سرخ

پیوسته کنی سیم سپید ای همه انبار

سیم از پی دادن بود و عقده گشادن