او به من رام چو گلبن که بود همدم خار

زلف و رخساره او بود چو باغی که در او

یک طرف سنبل تر روید و یک سو گلنار

من به دو یار چو بلبل که بود عاشق گل

گاه می گفتمش ای ترک بیا بوسه بده

گاه می گفتمش ای شوخ بیا باده بیار

از پس می عوض نقل مرا دادی بوس