که ز تحصیل زر و سیم فروماندم زار

گفت بس عاشق مفلس که همین عذر آورد

که به جز طعنه و تسخر نشنید از دلدار

گفتم اکنون چکنم چاره این کار بگو

گفت این حرف مزن کاهلی و راحت دوست

کاهلی رنج تن و انده جان آرد بار

نه مگر هر که ازین پیش بدی حاکم فارس