گفت این حرف مزن کاهلی و راحت دوست

که به جز طعنه و تسخر نشنید از دلدار

گفتم اکنون چکنم چاره این کار بگو

که ز تحصیل زر و سیم فروماندم زار

کاهلی رنج تن و انده جان آرد بار

نه مگر هر که ازین پیش بدی حاکم فارس

به تو مرسوم تو پیش از همه کردی ایثار